Ο Μάκης Παπαδημητρίου το βλέπει επιστημονικά το θέμα

Ο πρωταγωνιστής του “L” μιλάει για τη φασαρία, τις μοτοσικλέτες και το πώς οι σπουδές του τον βοηθούν σε αυτό που κάνει σήμερα.

Στο “L” του Μπάμπη Μακρίδη (σε σενάριο του Μακρίδη και του Ευθύμη Φιλίππου) παρακολουθούμε την ιστορία ενός 40χρονου οδηγού που χάνει τη δουλειά του και βλέπει τη ζωή να αλλάζει ριζικά όταν μπλέκεται με ένα νέο lifestyle. Ναι, ποτέ το δίπτυχο αμάξι ή μηχανή δεν είχε τόσες κοινωνικές προεκτάσεις.

Έναν από τους ανθρώπους που συναντά ο οδηγός της ταινίας (Σερβετάλης) στην περίεργη προσωπική του διαδρομή, τον υποδύεται ο Μάκης Παπαδημητρίου. Ο νεαρός ηθοποιός που ξεκίνησε σπουδάζοντας στο φυσικό για να βρεθεί με μια αναπάντεχη καριέρα μπροστά του, μιλάει για τα πράγματα που τον έφεραν ως εδώ, για την διαδρομή του, τι δεν αντέχει άλλο στην καθημερινότητα, τον δυσκολότερο ρόλο που έχει κληθεί να ερμηνεύσει, και την ιδιαίτερη σύνδεση της επιστήμης με την ηθοποιία.

ΟΙ ΜΟΤΟΣΥΚΛΕΤΕΣ

Με πήρε τηλέφωνο ο Μπάμπης και μου είπε να διαβάσω ένα σενάριο για μια ταινία που έχει αυτοκίνητα και μοτοσυκλέτες. Με ενδιέφερε γιατί πριν γίνω ηθοποιός έγραφα για ένα μικρό διάστημα στο περιοδικό MOTO. Το διάβασα, και μου άρεσε το ιδιαίτερο γράψιμο του Μπάμπη και του Ευθύμη, αλλά και η ιστορία. Ότι είχε δηλαδή μια άτυπη κόντρα αυτοκινητιστικών και μοτοσυκλετιστών.

ΟΙ ΣΥΝΕΡΓΑΤΕΣ

Όταν έχεις γύρω σου κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους παίρνεις ένα μίνιμουμ στην ποιότητα. Μ’αρέσει να συνεργάζομαι με ανθρώπους που εκτιμώ χωρίς εκ των προτέρων να προεξοφλώ τίποτα. Αν είναι ένα σενάριο που δε μου πολυαρέσει αλλά οι συνεργάτες είναι καλοί, θα το συζητήσω, θα πάρω τη γνώμη τους. Δεν είναι απλά ένα ναι ή ένα όχι.

Η ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ

Ο οδηγία του Μπάμπη ήταν ότι δεν έπρεπε να εμπλακούμε συναισθηματικά με αυτούς τους ήρωες. Να μην υπάρχει δηλαδή εμφανές παίξιμο, να γίνει προσπάθεια να είναι τα πράγματα τελείως ουδέτερα. Αυτό και μόνο σε κάποια πράγματα που είναι αστεία μπορεί να λειτουργεί προσθετικά και σε ορισμένα που δεν είναι αστεία να λειτουργεί προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αφήνει ένα περιθώριο ώστε ο καθένας να το μεταφράσει προς την πλευρά που θέλει: Μια αντίδραση Σερβετάλη μπορεί στον έναν να φαίνεται κωμική και στον άλλον δραματική. Είναι κάτι τελείως έγκυρο.

Η ΦΑΣΑΡΙΑ

Δε μπορώ τη φασαρία, βαρέθηκα. Το έξω δε το μπορώ πια καθόλου. Με ενοχλεί ο καπνός, με ενοχλεί η δυνατή μουσική, με ενοχλούν τα πάντα. Μεγάλωσα κιόλας, δεν είμαι πιτσιρίκος. Ξέρεις, κάποια στιγμή, απλά αρχίζει να σε ενοχλεί η δυνατή μουσική.

Η ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ

Δεν υπάρχει έργο που να τυχαίνει καθολικής αποδοχής. Αν ξεκινούσε κάποιος με το στόχο να κάνει μια ταινία για να κόψει εισιτήρια δε θα είναι καλή ταινία. Ο Μπάμπης ταλαιπωρήθηκε στο μοντάζ αλλά πραγματικά πιστεύω ότι πέτυχε αυτό που ήθελε. Το “L” έγινε η πρώτη Ελληνική ταινία που πάει στο διαγωνιστικό του Σάντανς κι αυτό από μόνο του είναι μια τεράστια επιτυχία.

Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΜΕ ΤΗ ΦΥΣΙΚΗ

Η λογική με την οποία η επιστήμη προχωράει είναι ότι κάθε θεωρία μπορεί να καταρριφθεί από ένα πείραμα. Αυτό μπορεί να λειτουργήσει και στην υποκριτική. Δηλαδή στα χαρτιά μπορεί να λες ότι ένας ρόλος θα λειτουργήσει με κάποιον τρόπο κι όταν σηκώνεσαι πάνω στη σκηνή να βλέπεις στην πράξη ότι δεν λειτουργεί έτσι, αλλά αλλιώς.

Η ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ

Τώρα δεν είμαι 100% σίγουρος για αυτή τη σύνδεση. Τα πάντα κάτω από κάποιες συνθήκες στο θέατρο μπορεί να είναι σωστά για τον οποιονδήποτε ρόλο.

Η ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ

Παλιότερα πίστευα ότι υπάρχει μεγαλύτερη σχέση ανάμεσα στη φυσική και την τέχνη. Μάλλον ήταν η δική μου ανάγκη να νιώσω καλύτερα που παράτησα το φυσικό πριν το πτυχίο, και προσπάθησα να βρω κάποια σύνδεση. Για να μπορώ να πω ότι κάνω κάτι που με επηρεάζει ακόμα δηλαδή. Πολύ θα ήθελα να υπάρχει όντως αυτή η σχέση.

ΤΟ ΧΙΟΥΜΟΡ

Αυτό που παίζει πολύ σήμερα είναι η σάτιρα της καθημερινότητας. Όσο ψωμί και να δίνει είναι λίγο γραφικό να ασχολούμαστε συνέχεια με αυτό. Από την άλλη με τι να ασχοληθείς; Όταν έχεις τέτοιους πολιτικούς, αυτό το σύμπαν, αυτό το κράτος...

Ο ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΡΟΛΟΣ

Ο “Συγγραφέας” του Τιμ Κράουτς που κάναμε στο Νέο Κόσμο τη σεζόν που μας πέρασε είναι ό,τι πιο περίεργο έχω παίξει μέχρι σήμερα. Απαιτεί ο συγγραφέας να μην υπάρχει κανένα σκηνικό αντικείμενο και οι θεατές να κάθονται σε αντικρυστές κερκίδες, έχοντας ανάμεσά τους ένα μέτρο απόσταση. Στην ουσία δηλαδή καταργεί τη σκηνή. Καθόαμασταν εμείς οι 4 σκόρπιοι ανάμεσα στο κοινό, έμπαινε το κοινό και ξεκινάγαμε μια ιστορία.

Είχε μια τρομερή δύναμη. Υπήρχαν μέρες που λειτουργούσε και μέρες που... όχι. Όταν λειτουργούσε ήταν μια μαγεία. Τις άλλες μέρες ήταν πραγματικά πολύ άσχημα τα πράγματα. Το κοινό ήταν ο καθοριστικός παράγοντας για το πώς θα κυλήσει η παράσταση. Δεν υπήρχαν σκοτάδια, ήταν όλοι στο φως. Όσο φωτισμένους ήμουν εγώ ήταν και η κυρία δίπλα μου. Όσο αμήχανα ένιωθε εκείνη, άλλο τόσο ένιωθα κι εγώ.

info: Ο Μάκης Παπαδημητρίου πρωταγωνιστεί στο “L” του Μπάμπη Μακρίδη μαζί με τον Άρη Σερβετάλη. H ταινία προβάλλεται ήδη στις αίθουσες από την Feelgood Entertainment.

Τις Δευτέρες κάνει stand-up comedy παραστάσεις στη Nueva Trova. Το καλοκαίρι θα εμφανίζεται στις “Νεφέλες” στο Εθνικό Θέατρο.

Πηγη